Eosprijs

Eline De Roo (UGent) ontwikkelde in haar masterproef gepersonaliseerde, 3D-geprinte borstprothesen voor vrouwen na borstkanker. Deze zijn lichter dan standaardprothesen, ademend en op maat. Ze ondersteunen bovendien het lichaam én zelfbeeld van de patiënt.

Het onderzoek van Warre Demuynck (Universiteit Gent) toont aan dat boomsoorten in het Congobekken in Centraal-Afrika meer CO₂ opnemen uit de atmosfeer dan die in het Amazonewoud in Zuid-Amerika. Deze ontdekking zet vraagtekens bij de accuraatheid van huidige klimaatmodellen.

Warre Clarys (UAntwerpen) ontwikkelde een digitaal huidmodel dat de warmteverdeling van de huid en tumoren nabootst. Door dit model te trainen kunnen de onderhuidse vorm en de diepte van een huidtumor scherp in beeld worden gebracht.

Studenten geneeskunde Emma Coene en Frédéric Claerhoudt onderzochten een snellere en goedkopere manier voor het nakijken van de plaatsing van een maagsonde op de intensieve zorgen. Dit kan via echografie!

Kan je vlot vliegenlarven kweken op kippenmest? Die vraag stond centraal in de thesis van Carl-Victor Deweer (UGent). Met zijn thesis wil Deweer bijdragen tot het verduurzamen van de veeteelt.

Babette Lamote (Universiteit Gent) is de winnares van de Eosprijs 2020 voor exact-wetenschappelijke scripties. In haar masterproef ontwikkelde ze een methode om bio-brandstof te maken uit landbouwafval.

Timon Vankeirsbilck en Stefaan Jacobs (KU Leuven) zijn de winnaars van de Eosprijs 2019 met hun masterproef over riothermie : een methode om rioolwater als warmtebron te gebruiken. “We betalen voor ons warm water, het is een logische stap om hier maximaal gebruik van te maken.”

Bio-ingenieur Sarah Vanbesien ontwikkelde een biologische 'datingapp' die de juiste bij met de juiste bloem matcht. Zo maakt ze het arbeidsintensieve veldwerk van biologen een pak lichter én zijn we beter voorbereid op de klimaatverandering.

In 2017 ging de EOS-prijs naar het duo Céline Cuypers en Kobe Bamps, industriële ingenieurs aan de Uhasselt & KU Leuven. Zij ontwikkelden een algoritme dat het risico bij operaties voor de behandeling van hartritmestoornissen vermindert.

Met zijn onderzoek naar de luchtzuiverende eigenschappen van microben op klimopplanten weet biochemicus Vincent Stevens (UAntwerpen / UHasselt) in 2016 de EOS-jury te overtuigen. "Stevens levert met zijn scriptie een waardevolle voorzet voor verder onderzoek en mogelijke toepassingen."

In 2015 gooit Thijs Van de Vyver de hoogste ogen door in zijn thesis de basis te leggen voor de detectie van diabetes via vingernagelfragmenten.

In 2014 trekt ingenieur Robin Verschueren (KU Leuven) aan het langste eind met zijn onderzoek naar zelfrijdende racewagens: "Design and implementation of a time-optimal controller for model race cars". Zijn zus mag in zijn plaats de prijs ontvangen.

In 2013 sleept biomedica Caroline Eykens (KU Leuven) de EOS-prijs in de wacht met haar ALS-onderzoek "Notch-1 signaaltransductie en oligodendrocyten dysfunctie in amyotrofe laterale sclerose".

In 2012 is de EOS-prijs voor natuurkundige Frederik Soetaert (UGent). Hij dankt zijn overwinning aan het computerprogramma dat hij ontwikkelde om warmtetherapie voor kankerpatiënten te personaliseren en optimaliseren.

In 2011 gaat de Eosprijs naar Mieke Van Bockstal voor haar scriptieonderzoek naar borstkanker, getiteld "Prognostic and pathobiologic relevance of morphological and immunohistochemical markers in ductal carcinoma in situ of the breast"

Sofie Thijs werd laureate van de Eosprijs 2010 met haar scriptie "over duurzame sanering van bodems vervuild met explosieven." Ze won een minilaptop en redactionele aandacht in Eos.

In 2009 maakte ene Maarten Breckpot furore. De ingenieur van de KU Leuven sleept zowel de Agoriaprijs als de allereerste Eosprijs in de wacht. Dat alles met zijn scriptie "Overstromingsbeheersing van de Demer met Model Predictieve Controle".